تالار گفتگوی تخصصی

1-دارای ریشه فارسی باشد.
2-لاتین نباشد.
3-با شئونات انقلاب اسلامی ایران منافات نداشته باشد.
4-تکراری نباشد.
5-دارای اسم خاص باشد.
6-از اعداد بصورت ریاضی آن استفاده نشود، بلکه بصورت حروف نوشته شود.
7-از عناوین ایثارگران و شاهد و امثالهم که انحصاراً تحت نظارت سازمان محترم بنیاد شهید و امور ایثارگران می باشد، استفاده نشود.
8-از عنوانهای شعرا، دانشمندان و کاشفان در عصر حاضر استفاده نشود.
9-عدم استفاده از حروف اول چند کلمه بعنوان اسم مخفف و یا ترکیبی از چند حرف.
10-عدم استفاده از حرف اول بعضی از کلمات مثل: پی وی سی و ...

نامهای زیر نباید جزء اسامی مضاف به عناوین شرکت اضافه شود:

ملی - ایران - ملت - کشور - انتظام - نظام - نفت - پتروشیمی - دادگستر - بنیاد – سازمان – مرکز - بهزیست – بانک – بسیج - جهاد - آسانسور - آژانس - ایثار -ایثارگران – شاهد - شهید - آزاده - جانبازان - تکنو - فامیلی - فیلتر - نیک – باور - میکروبرد - تست - استار - تک - مدرن - پیک - امنیت - کارواش - فانتزی - شهروند - اقتصاد - میهن - جوانان - ایمان - دکوراسیون - هدف - سپاه - تکنیک - دیتا - تک نو - تکنولوژی - اورست - مونتاژ - ونوس - دفتر - ایتال - بیو - کنترل – متریک – مترلژی و برای آپارتمان معادل آن = كاشانه - تکنیک و تکنو معادل آن = فن – تکنولــوژی معادل آن= فن آوری یا فن آوران –کلینیک معادل آن =درمانگاه - دکوراسیون معادل آن= آرایه - سیستم معادل آن= چرخه درخواست شود.

از طرفی برابر دستورالملهای صادره در تعیین نام شرکتها حتماً و باید از اسم خاص استفاده گردد، و این موضوع اسم خاص نیز برای بسیاری از شهروندان و متقاضیان درخواست نام شرکت توجیه نشده و یا توجه ای به این موضوع ندارند، لازم است تعریف جامعی از اسم خاص داشته باشیم:
اسم کلمه‌ای است که می‌تواند مستقیماً نهاد جمله باشد و برای دلالت بر شخص، حیوان، شیئی یا مفهومی به کار می‌رود. تقسیمات اسم: اسم عام و اسم خاص. اسم عام، اسمی است که بر همه افراد و اشیاء و مفاهیم دلالت کند و بین همه آنها مشترک باشد (مانند «کتاب»، «مرد») و اسم خاص، اسمی است که تنها به یک فرد یا شیئی اشاره دارد و همه را شامل نمی‌شود (مانند «فرزام»، «بیستون»، «آسیا »)

اسم‌های خاص را به چهار دسته می‌توان تقسیم کرد:
1- اسم مخصوص انسان‌ها: مانند «سهراب» «مهتاب» «حمید» «حسین» «امیر» که در اینجا مورد استفاده قرار نمی گیرد.
2-اسم مخصوص حیوان‌ها: مانند «رخش» «شبدیز» «ققنوس» «سیمرغ» «عقاب» «طاووس»
3-اسم مخصوص اماکن مختلف جغرافیایی مانند «آسیا» «گرگان» «اهواز» «شاهوار» «سبلان»
4-اسم مخصوص اشیائی که بیشتر از یکی نیستند: ماننــــد «انجیل» «تخت طاووس» «کوه نور» «گندم» «مروارید» «قرآن»

توجه داشته باشید که اسم خاص را جمع نمی‌بندند، مگر در مواردی که مقصود از آن مثال یا مانند و نوع باشد: ایران در کنار فردوسی‌ها و سعدی‌ها و حافظ‌ها پرورده است. که مقصود همان فردوسی و سعدی و حافظ است و در حکم اسم عام می‌باشد و توسط آنها جمع بسته می‌شود. این نوع جمع بستن در ادبيّاتِ فارسی نيز به چشم می‌خورد.